SON DAKİKA

Kesintisiz Haberlerin Adresi
01 Nisan 2026 - 13:16 'de eklendi ve 186 views kez görüntülendi.
HABER HAKKINDA GÖRÜŞ BELİRT
YASAL UYARI! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, pornografik, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen kişiye aittir.

Tam 15 yıl önce oğlumu yitirdim

Ev, onun gidişinden sonra derin bir sessizliğe büründü. Eşim yere çökmüş, gözyaşları içinde kalmıştı. Ben ise pencerenin önüne gidip dışarıya baktım. Ama aslında hiçbir şey görmüyordum. O gece gözüme uyku girmedi. Sabah olana kadar yalnızca düşündüm. İçimde öfke vardı, acı vardı, karmakarışık duygular vardı. Ama hepsinin arasında başka bir şey daha duruyordu: gerçek.

O zaman bir çocuktu. Korkmuştu. Büyük bir hata yapmış, sonra da kaçmıştı. Evet. Ama yıllar sonra geri dönmüştü. İsteseydi ömrü boyunca saklanabilirdi. Gerçeği gömüp yaşayabilirdi. Ama bunu seçmemişti.

Ertesi gün dükkâna gittim. Barış orada yoktu. Yine de içerisi tertemizdi. Her şey yerli yerindeydi. Sanki gitmeden önce son kez görevini eksiksiz yerine getirmişti. Masama oturdum. Gözüm, her sabah oturduğu o köşeye takıldı. O an boğazım düğümlendi.

Bir hafta geçti. Sonra bir ay.

Onu bir daha görmedim.

Ama zaman geçtikçe yokluğu, varlığından bile ağır gelmeye başladı.

Sonunda daha fazla dayanamadım. Onu buldum. Küçük bir inşaatta çalışıyordu. Ellerine baktım; sertleşmiş, nasır tutmuştu. Beni görünce bir anda dona kaldı.

“Efendim…” dedi kısık bir sesle.

Ona doğru yürüdüm. Bir süre konuşamadım. Sonra güçlükle şu cümleyi kurabildim:

“Yaptığın şeyi asla unutmayacağım.”

Gözleri doldu. “Biliyorum,” dedi.

“Ve belki seni hiçbir zaman bütünüyle affedemem,” dedim.

Başını eğdi. Ama ben sözlerime devam ettim.

“Ama sen kaçmadın. Geri döndün. Gerçeği söyledin.”

Bu kez başını yavaşça kaldırdı.

“Bu… bazı şeyleri değiştiriyor,” dedim.

Aramızda kısa bir sessizlik oldu. Derin bir nefes aldım.

“Eğer hâlâ istiyorsan,” dedim, “işin seni bekliyor.”

Bu kez gözyaşları yanağından süzüldü.

“Gerçekten mi?” diye fısıldadı.

Başımı salladım.

“Oğlum geri gelmeyecek,” dedim. “Bunu ikimiz de biliyoruz. Ama belki bu kez bir hayatı yok etmek yerine, bir hayatın yeniden kurulmasına izin verebilirim.”

İşte o anda şunu anladım:

Bazı acılar asla tamamen geçmez.
Bazı yaralar hiçbir zaman tam anlamıyla kapanmaz.
Ama insan, o yaralarla nasıl yaşayacağını ve onları neye dönüştüreceğini yine de seçebilir.

POPÜLER FOTO GALERİLER
SON DAKİKA HABERLERİ
SON DAKİKA