Ailem başından beri bu evliliğe karşıydı. “Ondan sana koca olmaz,” dediler. Kılık kıyafetinin bize uymadığını söylediler. Annem, “Hakkımı helal etmem,” diyecek kadar ileri gitti. En sert tepkiyi ise babam verdi. Ama ben aşıktım… Gözüm hiçbir şeyi görmüyordu. Herkese rağmen onunla evlendim.

Nikâhtan sonra ailem mecburen kabullendi. Bir hafta sonu annemle babamı yemeğe çağırdık. Eşim annemin elini öptü ama babama sadece selam verip geçti. İçime oturdu bu davranış, hem kırıldım hem öfkelendim ama ses etmedim.

Birkaç gün sonra babam bizi çaya davet etti. Yorgun olduğumu söylesem de ısrar etti. Eşim, “Gidelim, kırılmasın,” dedi. Gittik, çok kalmadan eve döndük. Eve girince eşimi kanepede telefonla mesajlaşırken gördüm. Yanına yaklaştığımda babama yazdığını fark ettim. “Ne yazıyorsun babama?” diye sordum. Tedirgin bir ifadeyle, “Annene hediye alacağım, bedenini sordum,” dedi. Ama yüzü kıpkırmızıydı. Şüphem büyüdü. Telefondan bir şey göstermeyeceğini biliyordum.

Bir süre sonra “Mideme soda iyi gelir, alıp geleyim,” deyip evden çıktım. Arabaya atlayıp ailemin evine gittim. Beni görünce şaşırdılar. “Burada bir arkadaşa uğrayacaktım, telefonumu evde unutmuşum, Salihayı arayayım,” dedim. Tekli koltuğun yanında duran babamın telefonunu elime aldım. Mesajları açtım. En son gelen mesaj… eşimdendi.

devamı sonraki sayfada…