Babamın telefonunu elime aldığımda mesaj ekranı açıktı. Kalbim göğsümü zorlayacak gibi atıyor, nefesim kesiliyordu. Son mesaj eşimdendi:
“Annene sürpriz yapmak istiyorum. Bedenini öğrenmem lazım, yardımcı olur musun?”

Bir an donup kaldım. Demek ki söylediği doğruydu… Ama o zaman neden bu kadar telaşlanmıştı? Neden gözleri kaçmış, yüzü kızarmıştı? İçimdeki kuşku hâlâ dinmiyordu.

Soğukkanlı görünmeye çalışarak telefonu yerine bıraktım. Ailemle birkaç dakika daha oturup kalktım ama zihnim karmakarışıktı. Arabayı sürerken düşünceler beynimde dönüp duruyordu: “Gerçekten masum muydu, yoksa başka bir şey mi gizliyordu? Neden bu kadar basit bir konu bana bu kadar tuhaf gelmişti?”

Eve döndüğümde hâlâ kanepedeydi. Yüzündeki gerginliği fark ettim. Konuşmam gerektiğini biliyordum ama nereden başlayacağımı kestiremiyordum. İçimde, “Telefonu yerine koydum ama içimdeki soru işaretleri duruyor,” diyordum.

O an konu kapandı belki ama şunu öğrendim: Evlilikte en küçük bir güvensizlik bile büyüyüp içini kemiriyor. Eğer bir şüphe doğarsa, üstünü örtmek yerine hemen konuşup çözmek gerekiyor… Aksi halde insanı içten içe tüketiyor.