Adaletin Sessiz ve Görkemli Dönüşü

On iki yaşındaki oğlum Emir’in en belirgin özelliği, adaletsizlik karşısında asla sessiz kalmamasıdır. Yan komşumuzun tekerlekli sandalyeye bağlı dokuz yaşındaki oğlu Can, kapılarında uygun bir geçiş olmadığı için akranlarının oyunlarını verandadan hüzünle izlemek zorunda kalırdı. Ailesinin maddi imkânsızlıkları bu engeli aşmaya yetmiyordu. Emir, hayalini kurduğu yeni bisiklet için biriktirdiği her kuruşu feda etti ve rahmetli babasından kaptığı el becerisiyle günlerce uğraşarak Can için ahşap bir erişim rampası inşa etti. Can’ın o rampadan ilk kez aşağı süzülüp oyunlara karıştığı andaki mutluluğu, dünyadaki tüm hazinelere değerdi.

Ancak bu huzur kısa sürdü. Ertesi sabah mahallenin huzurunu bozan sert bir bağırışla irkildik. Kendini beğenmişliğiyle tanınan bir kadın, “Bu çirkin yapı mahallemizin estetiğini bozuyor!” diyerek elindeki demir sopayla Emir’in emeklerini acımasızca un ufak ediyordu. Can’ın çığlıkları arasında rampayı enkaza çeviren kadın, “Bu çöpleri hemen buradan kaldırın!” diyerek kibirle uzaklaştı. Can, yeniden o dar verandaya mahkûm kalmıştı. Bunun yaşanabilecek en büyük yıkım olduğunu düşünürken, ertesi günün neler getireceğinden habersizdik.

Güneşin doğuşuyla birlikte, o kibirli kadının kapısının önüne art arda üç siyah lüks araç yanaştı. Araçlardan inen, siyah takımlı ve vakur duruşlu adamlar ne memura ne de sıradan birine benziyordu. İçlerinden biri kapıyı çaldığında, kadın o bildik küstah gülümsemesiyle dışarı çıktı. Ancak adamın kulağına fısıldadığı birkaç kelime, kadının tüm özgüvenini bir anda yerle bir etti. Can’ın aslında kimin kanından olduğunu öğrendiğinde, kadının dizlerinin bağı çözüldü.

Adamın buz gibi sesi sabahın sessizliğinde yankılanıyordu: “Ben Tarık, Demirhan Holding’in baş hukuk müşaviriyim. Az önce kendi ellerinizle parçaladığınız o rampanın sahibi ve travmasına neden olduğunuz o küçük çocuk, yönetim kurulu başkanımız Kudret Demirhan’ın öz torunudur.”

Kadının yüzü bir anda kağıt gibi bembeyaz oldu, nefesi kesildi. Can’ın annesi, zengin ailesinin ihtişamlı hayatını reddedip kendi ayakları üzerinde durmayı seçen gururlu bir kadındı. Kudret Bey, kızının bu kararına saygı duyup onu yıllardır uzaktan, gizlice kolluyordu. Fakat 12 yaşındaki bir çocuğun fedakârlığıyla inşa edilen o mütevazı tahta rampanın bir zorba tarafından yok edilmesi, büyük iş adamının sessiz bekleyişini sona erdirmişti. O andan itibaren mahallenin “kibir kalesi” sarsılmaya, gerçek adalet ise hükmünü sürmeye başlamıştı.

devamı sonraki sayfada…