İkiz oğullarımdan birini doğduğu gün kaybettiğime inanıyordum. Ancak beş yıl sonra, çocuk parkında yaşanan tek bir karşılaşma, bu acı kayıpla ilgili bildiğim her şeyi yeniden sorgulamama yol açtı.

Ben Leyla. Hayatımın tamamen değiştiği o gün, oğlum Kerem beş yaşındaydı.

Beş yıl önce doğuma giderken, hastaneden iki oğlumla birlikte çıkacağımı düşünüyordum. Fakat hamileliğim başından itibaren oldukça sıkıntılı geçmişti. Yüksek tansiyon nedeniyle 28. haftada yatağa bağımlı kalmıştım. Doktorum Perihan Hanım sürekli, “Sakin olmalısın Leyla, bedenin zaten çok fazla yük taşıyor,” diyordu.

Aslında hamileliğim en baştan beri zorlu bir süreçti. Bana söylenen her şeye dikkat etmiştim. Düzenli beslenmiş, vitaminlerimi aksatmamış, tüm kontrollerime gitmiştim. Her gece karnımı okşayıp, “Dayanın oğullarım, anneniz burada,” diye fısıldardım.

Doğum beklenenden üç hafta önce başladı ve son derece ağır geçti. O anlardan aklımda kalan tek şey, birinin telaşla “Birini kaybediyoruz,” diye bağırmasıydı. Sonrası ise tamamen sisli. Saatler sonra gözlerimi açtığımda, Doktor Perihan yatağımın yanında ciddi bir yüz ifadesiyle duruyordu.

“Çok üzgünüm Leyla,” dedi yumuşak bir sesle. “İkizlerden birini kurtaramadık.”

Hatırladığım tek şey, kucağıma sadece bir bebeğin verilmesiydi: Kerem. Bana bazı komplikasyonlar yaşandığını ve kardeşinin ölü doğduğunu söylediler. Hemşire, önümde duran evrakları imzalamam için titreyen elime rehberlik ederken ben bitkin haldeydim. Ne yazdığını okumaya bile halim yoktu.

Kerem’e hiçbir zaman bir ikizi olduğunu söylemedim. Bunu yapamadım. Henüz küçücük bir çocuğa, taşıyamayacağı kadar ağır bir gerçeği nasıl anlatabilirdim? Susmanın onu korumanın en doğru yolu olduğuna kendimi inandırdım.

devamı sonraki sayfada…