Annesini dinlese “ana kuzusu” denir, eşinin fikrine önem verse bu kez “kılıbık” diye küçümsenir. Oysa bütün bu yargılara rağmen bir baba yine de ailesi için elinden gelenin en fazlasını yapmaya devam eder.

Bir baba, çocuklarının kendisinden daha iyi bir hayat yaşamasını ister. Onlar küçükken omuzlarında taşır, büyüdüklerinde ise kalbinde taşımayı sürdürür. Çocukları bazen farkında olmadan onu incitse de sabreder, çoğu zaman en kıymetli olanı, hatta elindekilerin tamamını onlar için vermeye hazır olur. Evladı gökyüzündeki yıldızı istese, gücü yetse ona güneşi getirmeye çalışır.

Anne çocuğunu dokuz ay karnında taşır; baba ise onu bir ömür boyunca aklında, kalbinde ve dualarında taşır. Bir ailenin dayanağı sağlam olduğu sürece, dünya da daha yaşanılır bir yer gibi görünür.

Bir yetimin yüreğine sorun; “baba” diye seslenecek kimsenin olmaması ne büyük bir eksikliktir, en iyi o anlatır. Allah’ım, babalarımız bizi nasıl şefkat ve merhametle büyüttüyse, sen de onlara rahmetinle muamele et, onları affet ve koru.