Sessizliğin Ördüğü Duvarlar: Ayla’nın Hikayesi

Ben Ayla, 31 yaşındayım. Eşimle aynı mesaiyi paylaşırken başlayan hikayemiz, bir yıllık tutkulu bir birlikteliğin ardından bizi nikah masasına taşımıştı. Bu evlilik, eşim için büyük bir fedakarlık demekti; ailesinin tüm itirazlarına rağmen elimi bırakmamış, bu uğurda onlarla bağlarını koparmayı göze almıştı. Öyle ki ne annesi ne de akrabaları kapımızı çalar, sadece soğuk telefon görüşmeleriyle yetinirlerdi.

Başlarda her şey rüya gibiydi. İşe el ele gider, akşam eve aynı huzurla dönerdik. Ancak neredeyse her dakikamızı iç içe geçirmek, zamanla aramızdaki o tatlı heyecanı ve eşler arasında olması gereken özlemi sinsice söküp aldı. Dördüncü yılımıza girdiğimizde, ilişkimizdeki ateşi yeniden yakmak için çabalasam da eşimden beklediğim o karşılığı bir türlü alamıyordum.

Maddi olarak hiçbir eksiğimiz yoktu ama refah, ruhumuzdaki boşluğu doldurmaya yetmiyordu. Benim için dünyaları karşısına alan o adamla aramıza her gün görünmez bir set çekiliyordu. Bu soğukluğun o da farkındaydı ama beni asıl yaralayan, onun bu çöküşü sadece izlemesi, kurtarmak için parmağını bile oynatmamasıydı. Zihnimde dönüp duran o zehirli soru, her geçen gün daha da belirginleşiyordu: “Eğer hayatında başka biri yoksa, neden bana bu kadar yabancı?” Sürekli beraber olmamız bu ihtimali zayıflatsa da, imkansız kılmıyordu.

O sabah yine aynı sessizliğe gömülerek bindiğimiz arabada, tek bir kelime etmeden işe vardık. Birimlerimize dağıldıktan kısa bir süre sonra sekreterimiz Hülya Hanım yanımda bitti. Bakışlarındaki o tuhaf ifadeyle, “Eşinin yaptıklarından haberin var mı?” diye sorduğunda, alacağım cevabın hayatımı sarsacağından henüz habersizdim. Duyduklarım karşısında donup kalmıştım.

devamı sonraki sayfada…