Yaklaşık bir yıl önceydi. Karantina günleri yüzünden Ramazan’ı biraz hüzünle geçiriyorduk ama nedense bu kez ibadetlerimi daha düzenli ve iç huzuruyla yerine getiriyordum. Eşim ve iki çocuğumla kurduğumuz küçük dünyamızda Ramazan’ın son günlerine gelmiştik. Müslümanlar için ayrı bir anlam taşıyan Kadir Gecesi’ne ulaşmanın manevi sevincini yaşıyorduk.

O gün diğer günlerden farklıydı; hava olağanüstü derecede sakin, neredeyse tarif edilemeyecek kadar huzurluydu. Balkonumuzda oturmuş, sokağa çıkma yasağına rağmen yoldan geçen birkaç kişiyi izliyor, yine yasağa aldırmadan kapı önünde oynayan çocukların neşesine dalıyordum. Onların kendi küçük dünyalarına öyle kapılmışım ki bir anda gelen bir sesle irkildim.

“Abla, bir yardım eder misin?” diye biri aşağıdan sesleniyordu. Başımı eğip baktığımda, yüzü kirli, kıyafetleri düzensiz, 15-16 yaşlarında bir kız çocuğu gördüm…

devamı sonraki sayfada…