Dedem, babamın anneme davrandığından daha iyi davranırdı Bakele’ye. “Sen yorulma, ineği ben sağarım.” Gider sağardı. “Su vereyim mi Bakele?” Verirdi. Bazı geceler çok soğuk olurdu yayla, “Dur Bakele…” derdi elindeki odunları alıp. “Sobayı ben yakarım.” Yakardı. Şehre indiği her sefer kalın kalın kitaplar getirip “Bakele…” derdi, “Al. Oku sen. İşlere ben bakarım.” Bakele dedeme kocaman güler, “Sağ ol İbrahim.” deyip gömülürdü getirdiklerinin arasına. Okurken, suyun altına girmiş de nefesini tutuyormuş gibi gelirdi bana. Sıkılırdım önce, sonra korkardım, sonra gidip dedemin eteğini çekiştirir, “Bakele’ye bi şey mi oldu dede?” diye sorardım. “Şşt.” derdi dedem. “Okuyor oğlum, ne olacak? Hadi gel, biz de gazetenin resimlerine bakalım seninle.” Alırdı beni kucağına, işaret parmağıyla göstere göstere okur, anlatırdı. “Sen niye okumuyosun dede?”… dedi.. ve cevabı duyunca..

GÜZEL BİR HİKAYE DAHA

Bir zamanlar, küçük bir kasabada yaşayan yaşlı bir çift vardı. Adları Ahmet ve Ayşe’ydi. Ahmet, gençliğinde kasabanın en iyi marangozuydu, Ayşe ise kasabanın en güzel bahçesine sahipti. Yıllar boyunca birlikte çalışmış, birlikte gülmüş ve birlikte ağlamışlardı.

Ahmet, her sabah erkenden kalkar, atölyesine gider ve ahşapla harikalar yaratırdı. Ayşe ise bahçesinde çiçeklerle ilgilenir, sebzeler yetiştirir ve komşularına taze ürünler dağıtırdı. Onların sevgisi, kasabanın her köşesinde hissedilirdi. Herkes, Ahmet ve Ayşe’nin birbirlerine olan bağlılıklarını ve sevgilerini örnek alırdı.

Bir gün, Ahmet atölyesinde çalışırken eski bir sandık buldu. Sandığın içinde, gençlik yıllarından kalma mektuplar ve fotoğraflar vardı. Ahmet, bu hatıraları görünce duygulandı ve Ayşe’ye bir sürpriz yapmaya karar verdi. O gece, Ayşe’yi bahçede bir akşam yemeğine davet etti. Ayşe, Ahmet’in bu romantik jestine çok şaşırdı ve mutlu oldu.

Ahmet, eski mektupları ve fotoğrafları Ayşe’ye gösterdi. Birlikte geçmişlerini hatırladılar, gençlik yıllarındaki maceralarını ve hayallerini konuştular. O gece, yıldızların altında, birbirlerine olan sevgilerini bir kez daha tazelediler.

Yıllar geçtikçe, Ahmet ve Ayşe’nin sevgisi daha da güçlendi. Kasabanın gençleri, onların hikayesini dinler ve gerçek aşkın ne demek olduğunu öğrenirdi. Ahmet ve Ayşe, hayatlarının sonuna kadar birbirlerine destek oldular ve birlikte yaşlandılar.

Bir gün, Ahmet ve Ayşe’nin torunları, büyükanneleri ve büyükbabalarının hikayesini dinlemek istediler. Ahmet, torunlarına eski sandığı gösterdi ve onlara mektupları okudu. Torunlar, büyükanneleri ve büyükbabalarının aşk hikayesinden çok etkilendiler ve onların izinden gitmeye karar verdiler.

Ahmet ve Ayşe’nin hikayesi, kasabada nesilden nesile aktarıldı. Onların sevgisi, herkes için bir ilham kaynağı oldu. Ahmet ve Ayşe, hayatlarının sonuna kadar birbirlerine olan sevgilerini korudular ve birlikte huzur içinde yaşlandılar.