Dedem, o an bana yıllardır gizlediği bir gerçeği anlatmaya başladı.

“Annenle baban hayatını kaybettiğinde sana sadece bir trafik kazasında öldüklerini söyledim. Fakat bilmediğin çok daha fazlası var.”

Söyledikleri karşısında nefesim kesildi.

“Ne anlatmaya çalışıyorsun?”

Dedem, kucağındaki Duru’yla birlikte koltuğa yerleşti. Ben ise karşısındaki sandalyeye oturdum. Kalbim göğsümden çıkacakmış gibi çarpıyor, kendi kalp atışlarımı kulaklarımda hissediyordum.

“Annen, sen dünyaya geldiğinde büyük bir korku içindeydi,” dedi.

“Benden dolayı mı?”

“Hayır. Seni kaybetmekten korkuyordu.”

Bu sözler kafamdaki soruları daha da çoğalttı.

Dedem kısa bir süre sustuktan sonra derin bir nefes aldı.

“Annenin bir ikiz kardeşi vardı. Adı Selim’di. Sen doğmadan çok önce aileyle ilişkisi tamamen kesildi. Çünkü genç yaşta yanlış insanlarla birlikte olmaya başlamıştı. Büyük borçların içine girmiş, sürekli sorun çıkaran biri haline gelmişti. Annen de onunla olan tüm bağını koparmıştı.”

Kaşlarımı çattım.

“Peki bunun Murat’la ne ilgisi olabilir?”

Dedem bakışlarını kucağındaki Duru’ya çevirdi.

“Sandığından çok daha fazla ilgisi var.”

Bir süre sessiz kaldı.

“Sevgilin Murat’ın soyadını hiç merak edip sormadım. Çünkü annen yıllar önce bana bir isimden söz etmişti. Eğer bir gün o aileyle bağlantılı biri senin hayatına girerse, seni mutlaka uyarmamı istemişti.”

Ağzım kurudu.

“Hangi aileden bahsediyorsun?”

Dedem cevap vermeden önce gözlerini gözlerime dikti.

“Babanın ailesinden.”

O anda içimde tarifsiz bir şey koptu.

“Babamın ailesi mi?”

“Evet.”

Başımı inanamadan iki yana salladım.

“Bu olamaz. Murat’ın babasının kim olduğunu bile bilmiyorum.”

Dedem titreyen elleriyle cebine uzandı ve yıllardır sakladığı belli olan eski bir zarf çıkardı.

“Annen bunu özellikle senin için bana bıraktı.”

Zarfı bana uzattığında ellerimin titremesine engel olamadım.

Üzerinde sadece benim adım yazıyordu.

HABERİN DEVAMINI OKUMAK İÇİN GÖRSELE DO’KU’NUZ…