Çocuklarımın benden alınmasını engellemenin tek yolunun kayınpederimle evlenmek olduğunu düşündüm. Ancak düğün töreni bitip de gerçeği öğrenince, bu düşüncem her şeyin tersine dönmesine sebep oldu.

30 yaşındayım, 33 yaşındaki eski eşim Selim’den iki çocuğum var. Oğlum Can 7, kızım Leyla ise 5 yaşında. Boşandıktan sonra hayatımda yalnızca onlar kaldı. Selim ile tanıştığımda, bana ve çocuklara bakacağına dair verdiği sözler vardı. Beni işimden ayrılmaya ikna etti, evde çocuklarla ilgilenmenin doğru bir aile olmanın gereği olduğunu söyledi.

O zamanlar ona güvendim ve bunlar doğruymuş gibi geldi.

Ama zamanla işler değişti. Konuşmalarımız azalmaya başladı. Artık kararlarımıza dahil edilmiyordum. O, hayat arkadaşı olmaktan çıkıp sadece birlikte yaşayan biri haline geldim. Sonunda bu durumu gizleme gereği bile duymadı. Bir gün mutfakta, “Bensiz hiçbir şeyin yok,” dedi. “Ne işin var ne de birikimin. Çocukları alacağım ve seni onların hayatından çıkaracağım.” “Çocuklarımı bırakmam,” dedim. Ama o, sanki umurunda değilmiş gibi omuz silkti. “Göreceğiz,” dedi.

İşte o an, bunun düzeltilemeyecek bir şey olduğunu fark ettim. O andan itibaren, hayatımda bana arkasını dönmeyen tek insan kayınpederim Hamdi Bey oldu. Hamdi Bey, sessiz, gözlemci bir duldu. Torunlarının doğum günlerine bile Selim’den daha çok katılırdı. Onlarla yere oturur, söyledikleri her şeyin kıymetli olduğunu düşündüğü için dikkatle dinlerdi. Birkaç yıl önce hastalandığımda, hastaneye gelen tek kişi kayınpederimdi. Selim bir kez gelmişti, Hamdi Bey ise her gün yanı başımdaydı. Ben yapamadığımda, çocuklarımla bile o ilgilenmişti. Bir şekilde, o benim tek desteğim olmuştu.

Her şeyin tamamen çözüldüğü, Selim’in eve başka bir kadını getirdiği ve beni evden göndermesini istediği o an… gidecek hiçbir yerim yoktu. Annem babam yoktu, akrabalarım yoktu. Yetimhanede büyümüştüm. Çocuklarımı bırakmayı kesinlikle reddettim. Toplayabildiğim her şeyi toparlayıp Hamdi Bey’in evine gittim. Önceden aramamıştım.

devamı sonraki sayfada…