Kocam, sadece “bebeği kontrol etmek” amacıyla taşıyıcı annemizi yalnız başına ziyaret etmeye başlamıştı. Ancak, ceketine gizlenmiş bir ses kayıt cihazıyla onun bana neler söylediğini duyduğumda kalbim adeta duracak gibiydi. Sadece bana yalan söylemiyordu, aynı zamanda yıkıcı bir plan hazırlıyordu.

Çocuk sahibi olamıyorum.

İlk denemelerimizde, kocam Emre her negatif gebelik testinin ardından yanımda durur, bana moral verir, alnımdan öper ve sanki her şey normalmiş gibi “Yine şansımızı deneriz” derdi.

Ancak dördüncü başarısız tedaviden sonra, her şey değişti.

Bebek isimleri hakkında konuşmayı bırakmıştık. Haftalarca planladığımız bebek odası, yeniden sadece bir depo haline geldi.

Çocuk sahibi olamıyorum.

Artık çocuk konusunu tamamen görmezden geliyorduk.

Emre’nin restoranlardaki ailelere bakışını fark etmeye başladım. Sadece birkaç saniye bakıyor, gözlerimle onu izlediğimi fark ettiğinde hemen gözlerini kaçırıyordu. Hiçbir şey söylemiyordu, ben de aynı şekilde sessiz kalıyordum.

Asıl problem de buydu.

Birlikte evden çalışıyorduk ve bazen günlerimizin birbirimize neredeyse dokunmadan geçiyormuş gibi olduğunu hissediyordum.

Nazik ve dikkatli bir şekilde, birbirimizin etrafında dolanıyorduk.

Bir akşam, başka bir doktor randevusunun ardından yatağımızın kenarına oturdum ve nihayet yüksek sesle söyledim:

“Belki de artık denemeyi bırakmalıyız.”

Emre, sırtı bana dönük bir şekilde pencerenin önünde duruyordu. “Bir çocuk sahibi olmaktan vazgeçmek istemiyorum.”

devamı sonraki sayfada…