Kocam, doğum iznimdeyken beni terk ettiğinde, kalp kırıklığımı sessizce atlatabileceğimi düşünmüştüm. Ama beklemediğim şey, aylar sonra onun düğününde kendimi bulmak ve o “mükemmel” günün yavaşça paramparça olduğunu izlemekti.

31 yaşındayım ve evliliğimin güçlü olduğu konusunda hep bir inancım vardı. Tarık’la dört yıl boyunca birbirimizi sevdik ve ikiz kızlarımızı dünyaya getirdik. Hayatımız; gece yarısı uykusuz geceler, çamaşır yığınları ve yorgunluktan oluşan bir bulanıklık halini almıştı ama ben bu karmaşanın aslında bir şeyler inşa ettiğimizi düşündüm.

Fakat ilk aylarda, bir şeylerin yolunda gitmediğini fark ettim. Tarık, giderek daha uzaklaşıyordu. Küçük ama dikkat çekici değişikliklerle başladı; daha az sohbet ediyor, gece yarısı telefonunu gizliyordu, “iş stresi” bahanesiyle duygusal mesafeler koyuyordu. Sonra bir gece, ben üzerimde süt lekeleriyle uykusuz bir şekilde çökerek otururken, bana boşanmak istediğini söyledi. Artık beni sevmediğini, ancak “kızlara bakmaya devam edeceğini” ekledi.

Boşanma resmileştikten kısa bir süre sonra, nişanlandığını öğrendim. Hem de kuzenim Gamze ile. Haberi, bir aile mangalında sanki bir aşk masalıymış gibi duyurdular. Ben ise evde, yeni doğmuş ikizlerle ilgileniyor, onlar ise görkemli bir düğün hazırlığı yapıyordu. Ve evet, davetiyemi aldım.

Altı ay sonra, düğüne tek başıma katıldım. Amacım kavga çıkarmak değildi, sadece olayı izlemekti. Davetliler, Gamze’nin parıltısına hayran kalıp Tarık’ı sanki “yeniden doğmuş” gibi överken, ben nazikçe gülümsedim ve bekledim.

İlk dansları sırasında aniden müzik kesildi. DJ, damadın eski eşinden “özel bir istek” olduğunu duyurdu. Ekranda bir slayt gösterisi belirdi. İlk olarak, Tarık’ın nafaka ödemekte zorlandığını söylediği bir mesaj…

devamı sonraki sayfada…