Elini avuçlarımın arasına aldım. “Sen benim kızımsın,” dedim. “Bunu belirleyen şey bir imza ya da resmi bir belge değil. Birlikte geçirdiğimiz zaman, omuz omuza verdiğimiz mücadele ve kurduğumuz hayat.”

Gözlerimin içine bakarak, “Beni seçtiğin için teşekkür ederim,” dedi. “Her gün yeniden.”

Elini biraz daha sıkı tuttum ve ona gülümsedim.

O gece, ışıkların altında Eren’le dans edişini seyrederken yıllardır zihnimi meşgul eden bir gerçeği sonunda tam anlamıyla kavradım: Aile yalnızca aynı kandan gelmek değildir. Asıl aile, hayat dağıldığında yanında kalan ve ertesi gün de gitmeyip seninle kalmayı sürdüren kişidir.