39 yaşındaydım. Uzun ilişkiler yaşamıştım ama hiçbiri bana “tamam, bu” duygusunu vermemişti. Aşka karşı mesafe koymayı öğrenmiştim; güvenmek ve kendimi bırakmak artık bana göre değildi. Tam da böyle bir dönemde, babamın eski arkadaşı Serdar yıllar sonra kapımızı çaldı. 48 yaşındaydı. Çocukluğumdan silik anılar taşıyan bir isimdi. Ama o gün göz göze geldiğimizde, aramızda garip bir yakınlık oluştu. Sanki uzun zamandır konuşuyormuşuz gibi doğal, içimdeki şüpheyi yumuşatan bir huzur vardı.

Serdar sakin, sabırlı ve dengeliydi. Dinlemeyi bilirdi. Saatlerce sohbet eder, hayatı, korkuları ve kırgınlıkları masaya yatırırdık. Babam onun dürüstlüğünü hep vurgulardı: “Sözünün arkasında duran adamdır.” Bu cümle, içimdeki çekinceleri azaltıyordu. Zamanla aramızdaki bağ güçlendi. Evlilik teklif ettiğinde şaşırmadım; biraz ürktüm ama geri çekilmedim. “Belki de doğru zaman budur,” diye düşündüm.

Nikâhımız sade geçti. Abartı yoktu; iki imza ve sessiz bir mutluluk. O akşam yeni evimize adım attığımda kalbim hızlı çarpıyordu. İlk gece… Yıllardır duyduğum beklentiler zihnimde dolaşıyordu. Serdar kapıyı kapatıp anahtarı bıraktı. Yüzünde her zamanki o sakin ifade vardı. Derken durdu, derin bir nefes aldı ve “Konuşmamız gereken bir şey var,” dedi.

İçim gerildi. İlk gecede nasıl bir konuşma olabilirdi? Oturduk. Ciddi ama net bir sesle konuşmaya başladı. “Ben düzeni severim,” dedi. “Belirsizlikten hoşlanmam. Evde her şey planlı olmalı; harcamalar, ziyaretler, günlük akış…”

Beklediğim romantik atmosfer yerine, kurallardan söz eden bir ciddiyet vardı. Şaşkındım. “Yani?” diye sordum.

“Birlikteyiz ama bu bir sistem içinde olacak,” dedi. “Sadakat kadar disiplin de benim için önemli.”

O an hayalimdeki tablo ile gerçeklik çarpıştı. Çiçekler ve sürprizler beklerken, açık bir çerçeveyle karşılaşmıştım. Fakat fark ettim ki tehdit etmiyor, sınırlarını en baştan ortaya koyuyordu. “Sonradan incinmeyelim diye söylüyorum,” dedi.

İçimde iki farklı ses vardı. Biri bunun fazla katı olduğunu söylüyordu. Diğeri ise en azından açık ve dürüst olduğunu hatırlatıyordu. Çünkü geçmişteki hayal kırıklıklarım hep söylenmeyenlerden doğmuştu.

O gece uzun uzun konuştuk. Ben de kendi çizgilerimi belirttim. “Eş olurum, emir alan değil,” dedim. Gülümsedi. “Zaten eş istiyorum,” diye yanıtladı.

Şaşkınlığım zamanla yerini daha bilinçli bir farkındalığa bıraktı. Anladım ki evlilik, romantik bir başlangıçtan çok iki karakterin açıkça konuşmasıydı. İlk gecemiz filmlerdeki gibi değildi; belki de bu yüzden daha gerçekti.

Geriye dönüp baktığımda şunu görüyorum: Asıl mesele Serdar’ın kuralları değilmiş. Asıl mesele, benim hangi şartlara “evet” dediğim ve nerede durduğummuş. Çünkü aşk kalbi hızlandırır; ama evlilik, aklı da aynı masaya oturtur. O gece ikisi de oradaydı.