“Henüz 17 yaşındaydım baba olduğumda… Hani insanın aklını başından alan o gençlik aşkları vardır ya, bizim hikâyemiz de tam öyle başlamıştı.”

Kapıda duran polis memurunun söylediği sözler hâlâ zihnimde çınlıyordu:

“Beyefendi, kızınızın bu akşam ne yaptığından haberiniz var mı?”

Boğazım düğümlendi. Güçlükle, “Ne oldu?” diyebildim.

Memur kısa bir an sustu. Ardından, “Kızınız bu akşam bir olaya karıştı,” dedi.

O an sanki yer ayağımın altından kaydı. Aylin… benim Aylin’im… yıllardır tek başıma büyüttüğüm, bana bir kez olsun mahcubiyet yaşatmayan kızım… neyin içinde olabilirdi?

“Nasıl bir olay?” diye sordum. Sesim titriyordu.

Memur, yanındaki polisle kısa bir bakış alışverişinden sonra konuşmayı sürdürdü:

“Bir marketten hırsızlık ihbarı geldi. Ama olay yerine ulaştığımızda durum anlatıldığı gibi çıkmadı.”

Şaşkınlıkla kaşlarımı çattım. “Nasıl yani?”

“Kasaların olduğu bölümde bir karışıklık yaşanmış,” dedi. “Yaşlı bir adam, parasının çalındığını söyleyip panikle bağırmaya başlamış. Kalabalık bir anda toplanmış, ortam gerilmiş. Tam o sırada kızınız devreye girmiş.”

Kalbim hızla atıyordu. “Aylin ne yaptı?”

Memurun yüz ifadesi biraz yumuşadı.

“Kızınız önce yaşlı adamı sakinleştirmeye çalışmış. Sonra güvenlik kameralarının incelenmesini istemiş. Herkes birbirine bağırırken, o tek başına ne olduğunu anlamaya uğraşmış.”

Şaşkınlığım daha da arttı. “Sonra ne olmuş?”

“Sonunda haklı olduğu ortaya çıkmış,” dedi memur. “Parayı alan kişi, yaşlı adamın hemen arkasındaki başka biriymiş. Kızınız bunu fark etmiş ve olayın büyümesini engellemiş. Ama asıl dikkat çeken kısım bu da değil.”

İçimdeki korku, yerini yavaş yavaş meraka bırakıyordu. “Peki asıl mesele ne?”

Bu kez memur daha sakin bir tonla cevap verdi:

“O kişi kaçmaya çalışırken yere düşüp yaralanmış. Etraftakiler hâlâ bağırıp çağırıyordu. Ama kızınız, herkesin tersine, o kişiye yardım etmeye koşmuş. Ambulans gelene kadar da başından ayrılmamış.”

Bir an ne söyleyeceğimi bulamadım.

“Yani…” dedim yavaşça, “siz buraya kızım birine yardım ettiği için mi geldiniz?”

Memur hafifçe gülümsedi.

“Bir bakıma öyle. Ama asıl neden başka,” dedi.

Elindeki küçük not defterine baktı, sonra gözlerini yeniden bana çevirdi.

“Oradaki herkes kızınızdan söz ediyordu. ‘O genç kız olmasaydı olay çok daha kötü bitecekti’ dediler. ‘Masum biri suçlanacaktı, o gerçeği ortaya çıkardı’ dediler.”

O an göğsümde tarifsiz bir duygu yükseldi…

devamı sonraki sayfada…