90 yaşındayım ve bir gün hayatımın en büyük dersini aldım. Türkiye’nin en büyük market zincirinin sahibi olarak yıllarca büyük başarılar kazandım. Ancak bir gün, kendimi evsiz bir adam gibi giyip, kendi süpermarketlerimden birine girmeye karar verdim. O an, karşılaştığım manzara, sahip olduğum her şeyin ne kadar boş olduğunu gösterdi. İnsanların bana bakışları, söyledikleri ve yaptıkları beni derinden sarstı.

Bir kasiyer, burnunu kırıştırarak “Ayy, bozuk et gibi kokuyor” dedi. Başka biri, oğlunu tutarak, “Dilenciye bakma, Ahmet,” diye uyardı. Yavaşça ilerlerken içimde bir boşluk vardı. Sanki yıllarca kurduğum her şeyin bir anlamı yoktu. Ama bir anda, kat sorumlusu Kemal Bey yanıma geldi ve beni dışarı çıkarmak istedi. O kadar acıydı ki; bu insanlara hizmet eden, maaşlarını ödeyen, bayram ikramiyelerini veren ben olmuştum, ama beni tanımamışlardı.

Çok şey yaşadım, savaşlar gördüm, dostlarımı kaybettim ama bu bana daha farklı geldi. Gerçekten acı veren şey, miras bırakacağım her şeyin, insanlara saygıyı yitirmesiydi. Bir adım atıp gitmek üzereydim, ama o sırada bir el koluma dokundu. Genç bir adam, “Beni takip edin,” dedi ve beni personel odasına götürdü. O anda çok özel bir şey hissettim. Bir insan, parası veya statüsü ne olursa olsun, değerli bir insandır. Bu adam, bana hiçbir şey beklemeden insan gibi muamele etti. O an öğrendim ki, her şeyin kaybolduğu o anlarda bile insanlık en değerli şeydi.

devamı sonraki sayfada…