Bunun üzerine sesi sertleşti. “Annen öldü, Melis. Hem de yıllar önce. Bunu kabullen. Artık annen benim ve benim kızımın bu eski paçavrayla ortalıkta dolaşmasına izin vermem.”

Ellerim titriyordu. Elbiseyi göğsüme bastırıp, “Ondan elimde kalan tek şey bu,” diyebildim.

Selin gözlerini devirdi. “Yeter artık. Bunca yıldır sana bakıyorum, sana ev veriyorum, ihtiyaçlarını karşılıyorum. Karşılığı, modası geçmiş bir elbiseye saplanıp kalman mı?”

Gözyaşlarım durmadı. “Onun kalan son parçası bu…”

“Kes artık!” diye bağırdı. “Bu evde artık söz sahibi benim. Ne giydiğine ben karar veririm. Benim seçtiğim elbiseyi giyip fotoğraflarda gülümseyeceksin. O zavallı şeyi değil.”

O gece elbise kucağımda, sessizce ağlayarak annemden özür diledim. Ama içimde karar çoktan verilmişti. Selin ne söylerse söylesin, annemin elbisesini giyecektim. Onu hayatımızdan tamamen silmesine izin vermeyecektim.

Babam akşam eve geldiğinde tartışmadan bahsetmedim. O gün mezuniyet nedeniyle değil, iş yüzünden üzgündü; çift vardiya çalışması gerekiyordu. Bir lojistik şirketinde bölge müdürüydü ve dönem sonu yoğunluğu onu bırakmıyordu. Alnımdan öpüp, “Sen eve dönmeden yetişirim,” dedi. “Kızımı, annesinin elbisesi içinde bir prenses gibi görmek istiyorum.”

Hangi elbiseyi giymek istediğimi zaten biliyordu. Bunu defalarca konuşmuştuk.

“Benimle gurur duyacaksın,” dedim boynuna sarılırken.

“Ben zaten seninle gurur duyuyorum,” diye fısıldadı.

Ertesi sabah içimde kelebeklerle uyandım. Makyajımı annemin yaptığı gibi yaptım; hafif allık, doğal dudaklar. Saçlarımı yumuşak bukleler haline getirdim. Hatta annemin saçını mezuniyet gecesi arkadan tutturduğu lavanta renkli tokayı bile buldum.

Öğleden sonra her şey hazırdı. Elbiseyi giymek için yukarı çıktım, kalbim öyle hızlı atıyordu ki nefes almakta zorlanıyordum. Ama elbise kılıfını açtığım anda donup kaldım.

Saten kumaş dikiş yerinden aşağı doğru yırtılmıştı. Göğüs kısmına kahveyi andıran koyu, yapışkan bir sıvı dökülmüş, işlemeli çiçeklerin üzerine de siyah mürekkep gibi lekeler yayılmıştı.

Dizlerimin bağı çözüldü. Yere çöktüm. Mahvolmuş elbiseye sarılıp, “Hayır… hayır…” diye mırıldandım.

Tam o sırada onun sesini duydum.

“Demek buldun.”

Selin kapıda durmuş, yüzünde küçümseyici bir ifadeyle bana bakıyordu. Sesi yapay bir sakinlikle doluydu.

Yavaşça başımı kaldırdım. “Bunu… sen mi yaptın?”

İçeri girip beni süzdü. “Seni uyarmıştım. Bizi rezil etmene izin veremezdim. Ne sanıyordun? Eski püskü bir hayalet gibi gideceğini mi?”

“Bu annemindi,” diye ağladım. “Bana ondan kalan tek şeydi.”

Selin gözlerini çevirdi. “Artık annen benim. Yeter artık bu saçma takıntı. Sana yepyeni, pahalı bir elbise verdim. Bu zamana ait olanı.”

“Ben o elbiseyi istemiyorum,” diye fısıldadım.

Bana iyice yaklaşıp, “Artık çocuk değilsin,” dedi. “Büyümenin zamanı geldi. Benim seçtiğimi giyecek, fotoğraflarda mutlu görünecek ve sanki bu ev hâlâ ölü bir kadına aitmiş gibi davranmayı bırakacaksın.”

Bu sözler yüzüme atılmış bir tokat gibiydi. Sonra arkasını dönüp çıktı. Topuk sesleri koridorda yankılanırken ben yerde, elimde parçalanmış elbiseyle kalakaldım.

Kapım bir süre sonra gıcırdayarak açıldı.

“Melis? Güzel kızım? Kimse kapıyı açmadı, ben de içeri girdim.”

Gelen anneannemdi. Beni uğurlamak için erken gelmişti. Ses veremeyince yukarı çıkmış ve beni yerde, yıkılmış halde bulmuştu.

“Elbise…” diyebildim güçlükle. “Onu mahvetti. Tamamen yok etti.”

Anneannem yanıma çöktü, elbiseyi ellerine aldı, yırtığı dikkatlice inceledi. Sonra gözlerime baktı. Yüzünde yıllardır görmediğim kadar güçlü, kararlı bir ifade vardı.

devamı sonraki sayfada…