Kızımla aramız hiçbir zaman tam anlamıyla sıcak olmadı. Hayatındaki büyük kararları bana danışmazdı; bu yüzden Mark’la tanıştığımda içime sinmeyen bir şeyler olsa da sesimi çıkarmadım. Onun mutlu olmasını istiyor, düğün hazırlıklarına elimden gelen desteği veriyordum. Fakat nikâha dakikalar kala, Mark’ın arkadaşlarıyla yaptığı konuşmaya istemeden tanık oldum: “Onunla aşk için değil, parası ve babasının işleri için evleniyorum,” diyordu.

Sözleri içimi buz gibi yaptı. Kızıma söylesem bana inanmayacağını biliyordum. Tartışmak yerine kanıt toplamaya karar verdim. Telefonumu çıkarıp söylediklerini sessizce kaydettim. Elimde artık gerçeğin ta kendisi vardı.

Tören başladığında herkes yerini almıştı. Kızım gelinliğiyle yürümeye hazırlanırken, salonun en sakin anında ses sistemine yaklaştım ve kaydı açtım. Birkaç saniye sonra damadın küçümseyici sözleri tüm salonda yankılandı. Fısıldaşmalar, şaşkın bakışlar… Mark’ın yüzü soldu.

Kızım merdivenlerin başında durdu; yüzündeki heyecan yerini ağır bir hayal kırıklığına bıraktı. Mark açıklama yapmaya çalıştı ama sözleri havada asılı kaldı. Kızım gözlerimin içine baktı; ilk kez aramızda sessiz bir anlaşma vardı. Duvağını çıkarıp yere bıraktı ve töreni bitirdi.

Düğün iptal edildi, damat ise herkesin önünde küçük düştü. O gün kızım belki acı çekti ama büyük bir yanlıştan döndü. Eve birlikte dönerken, aramızdaki mesafenin ilk kez kapandığını hissettim. Bazen bir annenin sessizliği değil, cesareti kurtarır.