Kasım ayının ayaz bir akşamında, pahalı paltosu ve gösterişli saatiyle mağaza vitrinlerine göz atan iş insanı Viktor arabasına yönelmişti ki ince bir çocuk sesi onu durdurdu. Önünde, büyük gelen eski bir mont giymiş, kırmızı bereli küçük bir kız vardı. Avucunda parlayan küçük bir eşyayı uzatıp utangaçça, “Bunu alır mısınız? Anneannem çok hasta, ilaca ihtiyacımız var,” dedi. Çoğu insanın görmezden geleceği bu manzara, Viktor’un dikkatini çekti.

“Elindeki ne?” diye sorduğunda kız elini açtı. Kararmış gümüşten, üzerinde mavi bir çiçek motifi ve ortasında damla gibi ışıldayan bir taş bulunan eski bir broş ortaya çıktı. Viktor o an nefessiz kaldı. Bu sıradan bir takı değildi; yıllar önce hayatının aşkı Emma’ya verdiği, tek örnek bir parçaydı.

Geçmiş bir anda zihninde canlandı. Emma’yla yolları trajik bir yanlış anlaşılma yüzünden ayrılmış, sonrasında onun doğum sırasında öldüğünü duymuştu. Ancak şimdi küçük kızın yüzündeki ifadede Emma’nın izlerini gördü. Gerçek yavaş yavaş netleşti: Emma ayrılıktan sonra hamile olduğunu öğrenmiş ve bunu ona hiç söylememişti. Karşısındaki çocuk sadece Emma’nın torunu değil, kendi öz kızıydı.

Viktor broşu eline alıp tekrar kıza uzattı. “Bu sende kalsın,” dedi, sesi titreyerek. O an yıllardır kaçtığı geçmişle yüzleştiğini hissetti. Küçük kızı arabasına davet etti; artık bir iş adamı değil, bir baba gibi davranma zamanıydı. Birlikte hasta anneannenin yanına gittiler.

O gece Viktor için her şey değişti. Yıllardır içini kemiren boşluk yerini anlamlı bir sorumluluğa bıraktı. Sadece tedavi masraflarını karşılamakla kalmadı, kızına ve anneannesine güvenli bir gelecek sundu. Bir zamanlar sevgiyle verdiği o küçük broş, yıllar sonra ona en büyük armağanı — ailesini — geri getirmişti.